ﻣـﻦ ﻫﻤـﻮن ﺟﺰﻳﺮه ﺑﻮدم 

‫ﺧﺎﻛﻲ و ﺻﻤﻴﻤﻲ و ﮔﺮم 
‫واﺳﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎزی ﻣﻮﺟﻬﺎ 
‫ﻗـﺎﻣـﺘـﻢ ﻳـﻪ ﺑـﺴﺘﺮ ﻧـﺮم 

 
 
 

‫ﻳـﻪ ﻋﺰﻳـﺰ دردوﻧـﻪ ﺑـﻮدم 
‫ﭘﻴﺶ ﭼﺸﻢ ﺧﻴﺲ ﻣﻮﺟﻬﺎ 
‫ﻳﻪ ﻧﮕﻴﻦ ﺳﺒﺰ ﺧﺎﻟﺺ 
‫روی اﻧـﮕﺸـﺘﺮ درﻳـﺎ 

 
 
 

‫ﺗﺎ ﻛﻪ ﻳﻚ روز ﺗﻮ رﺳﻴﺪی 
‫ﺗـﻮی ﻗـﻠـﺒﻢ ﭘـﺎ ﮔـﺬاﺷﺘﻲ 
‫ﻏﺼﻪﻫﺎی ﻋـﺎﺷـﻘﻲ رو 
‫ﺗﻮ وﺟﻮدم ﺟﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ 

 
 
 

‫زﻳـﺮ رﮔـﺒـﺎر ﻧـﮕﺎﻫـﺖ 
‫دﻟﻢ اﻧﮕﺎر زﻳﺮ و رو ﺷﺪ 
‫ﺑﺮای داﺷـﺘﻦ ﻋﺸﻘﺖ 
‫ﻫﻤﻪ ﺟﻮﻧﻢ آرزو ﺷﺪ 

 
 
 

‫ﺗﺎ ﻧﻔﺲ ﻛﺸﻴﺪی اﻧﮕﺎر 
‫ﻧـﻔﺴﻢ ﺑﺮﻳـﺪ ﺗﻮ ﺳﻴﻨﻪ 
‫اﺑﺮ و ﺑﺎد و درﻳﺎ ﮔﻔﺘﻦ 
‫ﺣـﺲ ﻋـﺎﺷﻘﻲ ﻫﻤﻴﻨﻪ 

 
 
 

‫اوﻣﺪی ﺗﻮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻢ 
‫ﺑﻲ ﺑﻬﻮﻧﻪ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻲ 
‫اﻣـﺎ ﺗـﺎ ﻗـﺎﻳـﻘﻲ اوﻣﺪ 
‫از ﻣﻦ و دﻟﻢ ﮔﺬﺷﺘﻲ 

 
 
 

‫رﻓﺘﻲ ﺑﺎ ﻗﺎﻳﻖ ﻋﺸﻘﺖ 
‫ﺳﻮی روﺷـﻨﻲِ ﻓـﺮدا 
‫ﻣـﻦ و دل اﻣـﺎ ﻧـﺸﺴﺘﻴﻢ 
‫ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راﻫﺖ ﻟﺐ درﻳﺎ 

 
 
 

‫دﻳﮕﻪ رو ﺧﺎك وﺟﻮدم 
ﻧﻪ ﮔﻠﻲ ﻫﺴﺖ ﻧﻪ درﺧﺘﻲ 
‫ﻟﺤﻈﻪﻫـﺎی ﺑـﻲ ﺗﻮ ﺑﻮدن 
ﻣـﻴﮕﺬره اﻣﺎ ﺑﻪ ﺳـﺨﺘﻲ 

 
 
 

‫دل ﺗـﻨﻬﺎ و ﻏﺮﻳﺒﻢ 
داره اﻳﻦ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮه 
‫وﻟﻲ ﺣﺘﻲ وﻗﺖ ﻣﺮدن 
ﺑﺎز ﺳﺮاﻏﺘﻮ ﻣﻴﮕﻴﺮه 

 
 
 

‫ﻣﻴﺮﺳﻪ روزی ﻛﻪ دﻳﮕﻪ 
ﻗﻌﺮ درﻳـﺎ ﻣﻴﺸﻪ ﺧﻮﻧﻢ 
‫اﻣﺎ ﺗﻮ درﻳﺎی ﻋﺸﻘﺖ 
ﺑﺎز ﻳﻪ ﮔﻮﺷﻪای ﻣﻲﻣﻮﻧﻢ 

 از زبان یه مامان... 

تو خونه مشغول کاربودم که دخترم بدو بدو اومد و پرسید . 

دخترم : مامان تو زنی یا مردی ؟ 

من : زنم دیگه پس چی ام ؟ 

دخترم : بابا ، چی اونم زنه ؟ 

من : نه مامانی بابا مرده . 

دخترم : راست میگی مامان ؟ 

من : آره چطور مگه ؟ 

دخترم : هیچی مامان ! دیگه کی زنه ؟ 

من : خاله مریم ، خاله آرزو ، مامان بزرگ 

دخترم : دایی سعید هم زنه ؟ 

من : نه اون مرده ! 

دخترم : از کجا فهمیدی زنی ؟ 

من : فهمیدم دیگه مامان، از قیافه ام . 

دخترم : یعنی از چی ؟ از قیافه ات؟ 

من : از اینکه خوشگلم ، 

دخترم : یعنی هر کی خوشگل بود زنه* ؟ 

من : اره دخترم 

دخترم : بابا از کجا فهمید مرده 

من : اونم از قیافش فهمید . یعنی بابایی چون ریش داره و ریشهاشو میزنه و 

زیاد خوشگل نیست مرده ! 

دخترم : یعنی زنا خوشگلن مردا زشتن ؟ 

من : آره تقریبا . 

دخترم : ولی بابایی که از تو خوشگل تره 

من : اولا تو نه شما بعدشم باباییت کجاش از من خوشگل تره ؟ 

دخترم : چشاش 

من : یعنی من زشتم مامان ؟ 

دخترم : آره 

من : مرسی 

دخترم : ولی دایی سعید هم از خاله خوشگلتره !! 

من : خوب مامان بعضی وقتها استثنا هم هست 

دخترم : چی اون حرفه که الان گفتی چی بود 

من : استثنا یعنی بعضی وقتها اینجوری میشه 

دخترم : مامان من مردم 

من : نه تو زنی 

دخترم : یعنی منم زشتم 

من : نه مامان کی گفت تو زشتی تو ماهی ، ولی تو الان کودکی 

دخترم : یعنی من زن نیستم ؟ 

من : چرا جنسیتت زنه ولی الان کودکی 

دخترم : یعنی چی ؟ 

من : ببین مامان همه ی آدما شناسنامه دارن که توی شناسنامه شون جنسیتشون 

مشخص میشه جنسیت تو هم توی شناسنامه ات زنه . 

دخترم : یعنی منم مامانم ؟ 

من : اره دیگه تو هم مامان عروسکهاتی 

دخترم : نه ، مامان واقعی ام ؟ 

من : خوب تو هم یه مامان واقعی کوچولو برای عروسکهات هستی دیگه 

دخترم : مامان مسخره نباش دیگه من چی ام ؟ 

من : تو کودکی 

دخترم : کی زن میشم ؟ 

من : بزرگ شدی 

دخترم : مامان من نفهمیدم کیا زنن ؟ 

من : ببین یه جور دیگه میگم . کی بتو شیر داده تا خوردی بزرگ شدی 

دخترم : بابا 

من : بابات کی بتو شیر داد ؟ !!!!!!!!!! 

دخترم : بابا هر شب تو لیوان سبزه بهم شیر میده دیگه 

من : نه الان رو نمی گم ، کوچولو بودی ؟ 

دخترم : نمی دونم 

من : نمی دونم چیه ؟ من دادم دیگه 

دخترم : کی؟ 

من : ای بابا ولش کن ، بین مامان ، زنها سینه دارن که باهاش به بچه ها شیر 

میدن ، ولی مردا ندارن 

دخترم : خب بابا هم سینه داره 

من : اره داره ولی باهاش شیر نمی ده !! فهمیدی 

دخترم : خوب منم سینه دارم ولی شیر نمی دم پس مردم . 

من : ای بابا ببین مامان جون خودت که بزرگ بشی کم کم می فهمی . 

دخترم : الان می خوام بفهمم . 

من : خوب هر کی روسری سرش کنه زنه هر کی نکنه مرده 

دخترم : یعنی تو الان مردی میریم پارک زن میشی 

من : نه ببین ، من چیه تو میشم ؟ 

دخترم : مامانم 

من : خوب مامانا همشون زنن و باباها همشون مردن 

دخترم : آهان فهمیدم . 

من : خدا خیرت بده که فهمیدی ، برو با عروسکهات بازی کن 


**** 

نیم ساعت بعد 

دخترم : مامان یه سوال بپرسم 

من : بپرس ولی در مورد زن و مرد نباشه ها 

دخترم : در مورد ماهی قرمزه است . 

من : خوب بپرس 

دخترم : مامان ماهی قرمزه زنه یا مرده ؟!! 

من 

آنجا که درخت بید به آب می رسد، یک بچه قورباغه و یک کرم همدیگر را دیدند 
آن ها توی چشم های ریز هم نگاه کردند… 
…و عاشق هم شدند. 
کرم، رنگین کمان زیبای بچه قورباغه شد، 
و بچه قورباغه، مروارید سیاه و درخشان کرم.. 
بچه قورباغه گفت: «من عاشق سرتا پای تو هستم» 
کرم گفت:« من هم عاشق سرتا پای تو هستم.قول بده که هیچ وقت تغییر نمی کنی..» 
بچه قورباغه گفت :«قول می دهم.» 
ولی بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغییر کرد. 
درست مثل هوا که تغییر می کند. 
دفعه ی بعد که آنها همدیگر را دیدند، بچه قورباغه دو تا پا درآورده بود. 

کرم گفت:«تو زیر قولت زدی» 
بچه قورباغه التماس کرد:« من را ببخش دست خودم نبود…من این پا ها را نمی خواهم… 
…من فقط رنگین کمان زیبای خودم را می خواهم.» 
کرم گفت:« من هم مروارید سیاه و درخشان خودم را می خواهم. 
قول بده که دیگر تغییر نمیکنی.» 
بچه قورباغه گفت قول می دهم. 

ولی مثل عوض شدن فصل ها، 
دفعه ی بعد که آن ها همدیگر را دیدند، 
بچه قورباغه هم تغییر کرده بود. دو تا دست درآورده بود. 
کرم گریه کرد :«این دفعه ی دوم است که زیر قولت زدی.» 
بچه قورباغه التماس کرد:«من را ببخش. دست خودم نبود. من این دست ها را نمی خواهم… 
من فقط رنگین کمان زیبای خودم را می خواهم.» 
کرم گفت:« و من هم مروارید سیاه و درخشان خودم را… 
این دفعه ی آخر است که می بخشمت.» 
ولی بچه قورباغه نتوانست سر قولش بماند. او تغییر کرد. 
درست مثل دنیا که تغییر می کند. 
دفعه ی بعد که آن ها همدیگر را دیدند، 
او دم نداشت. 
کرم گفت:«تو سه بار زیر قولت زدی و حالا هم دیگر دل من را شکستی.» 
بچه قورباغه گفت:« ولی تو رنگین کمان زیبای من هستی.» 
«آره، ولی تو دیگر مروارید سیاه ودرخشان من نیستی. خداحافظ.» 
کرم از شاخه ی بید بالا رفت و آنقدر به حال خودش گریه کرد تا خوابش برد. 
یک شب گرم و مهتابی، 
کرم از خواب بیدار شد.. 
آسمان عوض شده بود، 
درخت ها عوض شده بودند 
همه چیز عوض شده بود… 
اما علاقه ی او به بچه قورباغه تغییر نکرده بود.با این که بچه قورباغه زیر قولش زده بود، اما او تصمیم گرفت ببخشدش. 
بال هایش را خشک کرد. 
بال بال زد و پایین رفت تا بچه قورباغه را پیدا کند. 
آنجا که درخت بید به آب می رسد، 
یک قورباغه روی یک برگ گل سوسن نشسته بود. 
پروانه گفت:«بخشید شما مرواریدٍ…» 
ولی قبل ازینکه بتواند بگوید :«…سیاه و درخشانم را ندیدید؟» 
قورباغه جهید بالا و او را بلعید ، 
و درسته قورتش داد. 
و حالا قورباغه آنجا منتظر است… 
…با شیفتگی به رنگین کمان زیبایش فکر می کند…. 
…نمی داند که کجا رفته.

 داشتیم از خوشحالی مثل پودر ماشین‌لباسشویی کف می‌فرمودیم که تلفن دوچرخه سوتید. تلفن ما فقط همین یک ملودی را بلد است: سوت سوت سوتک سوت سوت سوتک! 

جسارتاً، گوشی را داشته باشید تا اول یک مقدمه عرض کنم خدمتتان. مقدمه این است که در تب‌وتاب بازار سکه، ما هم برای این‌که از قافله عقب نیفتیم، فکر کردیم مگر ما چلاق تشریف داریم که نرویم توی کار خرید سکه. چرا فقط سکه‌های ۲۵ تومانی و ۵۰ تومانی تو بساط ما پیدا شود؟ الان دیگر این‌جور سکه‌ها توی جیب گدایان و بینوایان هم پیدا نمی‌شود. البته اگر برداشت سیاسی نشود، داشتیم فکر می‌فرمودیم بالاخره سرنوشت این اختلاس ۳‌هزار میلیاردتومانی چی شد؟ و این‌که اگر خدای ناکرده ما صاحب چند سکه‌ی ناقابل بشویم پایمان به ماجرای اختلاس باز می‌شود یا نه! بالاخره هرکس برای خودش اصولی دارد. گوشی را همین‌طور داشته باشید تا بقیه‌اش را عرض بفرماییم. 

بعدش چی کار کردیم؟ رفتیم طلافروشی و النگوها و گوشواره‌های عیال را فروختیم که سرمایه جور کنیم، وگرنه ما که از این پول‌های بادآورده نداریم. بعدش چی‌کار کردیم؟ نصفه‌شب رفتیم تو صف سکه. چه صفی؟ تقریباً اندازه‌ی استادیوم صدهزارنفری آزادی آدم پشت در بانک ایستاده و نشسته و خوابیده بود. 

آن طفلی‌ها هم مثل ما طلاهای عیالشان را فروخته بودند که با آن سکه بخرند. ظهر روز بعد نوبتمان شد و خوشحال و خندان رفتیم پشت باجه. به هر نفر پنج عدد سکه می‌دادند ولی به ما چهار تا دادند. گفتند همین هم از سرت زیاد است. نمی‌دانیم از کجا فهمیدند. لابد از آن‌جایی که پولمان کم بود یا از آن‌جایی که می‌دانستند با نیم سوت و نیم‌شوت زندگی و کار می‌فرماییم. به‌هرحال خدا خیرش بدهد که پنج تا نداد و چهارتا داد. البته کاش آن چهارتا را هم نمی‌داد. می‌دانید چرا؟ به‌خاطر این‌که ما فرهنگ سکه‌داری نداریم. به خاطر این‌که شاعر مادر مرده در شعری بی‌ربط فرموده: 

سکه شد از نان شب واجب‌تر 

نان شب از سکه شد غایب‌تر 

عاشقان را بگذارید بخوابند همه 

مصلحت نیست که این سکه فراموش کنید 

خب برگردیم به همان تلفنی که اول مطلب سوت کشید و سوتمان را از اشکمان و اشکمان را از مشکمان و مشکمان را از وجود نازنینمان در آورد. نیم‌سوت بود و همشیره‌اش نیم‌شوت. فرمودیم: “بنال ببینیم چی می‌گویی؟” 

گفت: “شما کجایی؟ هرچی تلفن می‌زنم نیستی؟” 

فرمودیم: “ما که سرجایمان هستیم. شما کجایید؟” 

گفت: “من و نیم‌شوت اومدیم خیابون. کارمون طول کشید، گفتیم به شما خبر بدیم نگران نشید.” 

فرمودیم: “نترسید نگران نمی‌شیم. نیومدید هم نیومدید. خیال می‌کنید سکه‌ی‌طلا هستید که نگرانتون بشیم؟” 

گفت: “خیلی ممنون.” 

فرمودیم: “حالا از کجا زنگ می‌زنین؟” 

گفت: “تلفن عمومی دیگه. شما که واسه ما موبایل نمی‌خری. این تلفن‌ها هم‌همه‌اش خرابه. چهارتا تلفن عوض کردیم تا بالاخره این یکی وصل شد.” 

فرمودیم: “مال سکه‌ها هم هست. آخه هرکدومشون یه شکل، یه اندازه و یه رنگیه.” تا این را گفتیم یادمان به سکه‌های طلایمان افتاد. از جا پریدیم و گفتیم: “سکه‌های شما چه جوری بود؟” 

گفت: “چیز بود دیگه. رنگش طلایی بود و روش نوشته شده بود ۱۳۹۰و خیلی هم نو بود.” 

فرمودیم: “از کجا برداشتیش؟” 

گفت: “شما که خواب بودی. گفتیم بیدارتون نکنیم یه‌وقت اخمالو بشین. واسه‌ی همین خودمون با اجازه از توی کیفتون برداشتیم که بعدش بهتون بگیم. چهارتا بود. می‌خواستیم باهاش پفک هم بخریم، نشد. تلفن‌ها خراب بود و سکه‌هامون رو خورد.” 

فرمودیم: “خورد؟” و بعدش نفهمیدیم غش کردیم یا سکته یا سکسکه. فکر کنیم سکسکه بود. شایدم سکته بود.

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←