اینجا یک آغل یا یک خرابه نیست اینجا آرامگاه اسطوره قهرمانی و پهلوانی کشور ما در جایی که سالانه ۴۰۰۰ امامزاده جدید ساخته میشود و محل زیارتگاه میشود ولی کوچکترین اهمیتی به مقبره نیاکان به نام ما نمیشه!!!! 
در کشوری زندگی میکنیم که اسب امامان از قهرمانان و پهلوانان ملی ما با ارزش تر هستند!! 

پوریای ولی (نام‌های دیگر: پوربای ولی، محمود خوارزمی، پریار) پهلوان، صوفی و شاعر ایرانی است که در ورزش‌های زورخانه‌ای پیشینه زیادی داشته‌است. 

نام آن چنانکه دانسته‌است، پهلوان محمود خوارزمی است و در شعر به قتالی تخلص می‌کرد. 

پوریای ولی در جوانی کشتی می‌گرفت و پیشه پوستین‌دوزی و کلاه‌دوزی داشت. در همان زمان جوانی، به شهرهای گوناگون آسیای میانه، ایران و هندوستان سفر کرد و همه جا کشتی گرفت و به پهلوانی نام یافت. درباره دگرگونی روحی پوریای ولی روایت‌های فراوان آورده‌اند. 
بطور کلی زندگی پوریای ولی با افسانه درآمیخته‌است. 

پوریای ولی در میان ورزشکاران ایران نمونه‌ای از اخلاق، پایمردی و جوانمردی است و نه تنها در مقام یک پهلوان، بلکه در مقام یک قدیس در میان مردم جایگاهی والا دارد. 


اما درباره 
لقبش (پوریای ولی) اختلاف کرده‌اند. جزء نخست لقب او به اختلاف روایات پوریار، پوربار، بوربا، پریار، پوریار، پکیار و بوکیار نیز آمده است 

کمال‌الدین حسین گازرگاهی، مؤلف مجالس العشاق، که نزدیک‌ترین تذکره نویس به زمان پوریای ولی است، لقبش را «پریار» یاد کرده‌است. 


در کتاب‌های مختلف مرگ او را سال ۷۲۲ه. ق ذکر کرده‌اند. ولی با توجّه به اینکه زمان سرودن کنزالحقایق را ۷۰۳ هجری یاد کرده‌اند و بنا به اظهار خودش: 
چه خفتی عمر بر پنجاه آمد کنون بیدار شو گرگاه آمد 

می‌توان گفت که سال تولد او باید ۶۵۳ هجری بوده باشد. 

علاوه بر رباعیاتی که از وی باقی مانده‌است، برخی معتقدند مثنوی کنزالحقایق نیز از آنِ اوست. این مثنوی در سال ۷۰۳ سروده شده‌است. 

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←