جادو و خرافات، مدت‌هاست که در میان مردم رواج دارد و قفل‌های بسته‌ی بدون کلید، یکی از مهم‌ترین ابزار این کارند؛ از زمان داستان‌های قرون وسطایی گرفته تا افسانه‌های جادوگری قرن و بیست و یکم. اما امروزه از این قفل‌ها، با معنای دیگری استفاده می‌شود. 

در دهه‌های اخیر، بستن قفل‌های بدون کلید که دو اسم بر روی‌شان نوشته یا حک شده به برخی از پل‌های اروپا، در میان زوج‌های جوان طرفدار پیدا کرده است. این قفل‌ها که قرار نیست کلیدشان یک روز پیدا شود، نشانه‌ای است از پیمانی ابدی که رابطه را جاودانه و ماندگار می‌کند. 

یکی از مهم‌ترین این پل‌ها، پل میل‌ویو در رم است که می‌گویند اولین بار رسم بستن قفل، بعد از انتشار رمان ایتالیایی «تو را می‌خواهم» از آن‌جا شروع شده. زوج قهرمان این رمان، روی قفلی نام‌هایشان را می‌نویسند و بعد از بستن آن به تیر چراغ برق پل میل‌ویو، کلیدش را در رودخانه می‌اندازند. 

نرده‌های پل هوهن‌زولرن در شهر کلن آلمان هم پر از قفل‌هایی است که به عنوان نمادی از وفاداری ابدی به آن بسته شده و کلیدشان ته رود راین غوطه‌ور است تا هیچ‌گاه قلب‌های کسانی که اسم‌شان روی این قفل‌هاست، از هم جدا نشود و هیچ رقیبی هم دستش به این کلید نرسد. 

پای عشق که درمیان باشد، پاریس هم از قافله عقب نمی‌ماند؛ پل فلزی هنرها که انستیتوی فرانسه را به حیاط موزه‌ی لوور پیوند می‌زند، یکی از عاشقانه‌ترین مکان‌های پاریس است. این پل که بر فراز رود سن واقع شده، تا کنون قلب‌های بسیاری را قفل کرده و تقریباً به هر جای آن که ممکن بوده، قفل آویزان کرده‌اند. پل هنرها یکی از شلوغ‌ترین جاهای دنیا در شب ولنتاین است و اگر از جنس فلز نبود، ممکن بود که همین روزها از شدت بار عشقی که تحمل می‌کند، خودش مانند یکی از آن کلیدهای عشق برای همیشه زیر آب برود. 

بقیه در ادامه مطلب ....

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←