خواجه نصیر الدین دانشمند یگانه ی روزگار در بغداد مرا درسی آموخت که همه ی درس بزرگان در همه ی زندگانیم برابر آن حقیر می نماید و آن این است : 

در بغداد هرروز بسیار خبرها می رسید از دزدی , قتل و تجاوز به زنان در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود . روزی خواجه نصیر الدین مرا گفت می دانی از بهر چیست که جماعت مسلمان از هرجماعت دیگر بیشتر گنه می کنند با آنکه دین خود را بسیار اخلاقی و بزرگمنش می دانند ؟ 

من بدو گفتم : بزرگوارا همانا من شاگرد توام و بسیار شادمان خواهم شد اگر ندانسته ای را بدانم . 

خواجه نصیر الدین فرمود: 

در اخلاق مسلمانی هر گاه به تو فرمانی می دهند , آن فرمان " اما " و " اگر"دارد . 

در اسلام تو را می گویند : 
دروغ نگو ..... اما دروغ به دشمنان اسلام را باکی نیست . 

غیبت مکن ... اما غیبت انسان بدکار را باکی نیست. 

قتل مکن ... اما قتل نامسلمان را باکی نیست . 

تجاوز مکن ... اما تجاوز به نامسلمان را باکی نیست . 

و این " اماها " مسلمانان را گمراه کرده و هر مسلمانی به گمان خود دیگری را نابکار و نامسلمان می داند و اجازه هر پستی را به خود می دهد و خدا را نیز ازخود راضی و شادمان می بیند .. 

و راز نابخردی مسلمانان در همین است .... 

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←