سرباز قبل از اینکه به خانه برسد با پدر و مادر خود تماس گرفت و گفت: 


پدر ومادر عزیزم جنگ تمام شده و من می خواهم به خانه برگردم؛ ولی 


خواهشی از شما دارم رفیقی دارم که می خواهم او را با خود به خانه بیاورم. 

پدر و مادر او در پاسخ گفتند: ما با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم. پسر ادامه 


داد : ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید؛ او در جنگ بسیار آسیب دیده و در 


اثر برخورد با مین یک دست ویک پای خود را از دست داده است، و جایی برای رفتن 


ندارد و من می خواهماجازه دهید او با ما زندگی کند. 

پدرش گفت: ما متاسفیم که این مشکل برای دوست تو به وجود آمده است. 


ما کمک میکنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا کند. 


پسر گفت: نه؛ من می خواهم که او در خانه ما زندگی کند آنها در جواب گفتند: 


نه؛ فردی با این شرایط مو جب دردسر ما خواهد بود.ما فقط مسئوول زندگی خودمان 


هستیم و اجازه نمی دهیم او آرامش زندگی ما را بر هم بزند. بهتر است به خانه 


بازگردی و او را فراموش کنى ،دراین هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و 


مادر او دیگر چیزی نشنیدند. 

چند روز بعد پلیس نیویورک به خانواده پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه 


سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خودکشی هستند. 


پدر و مادر آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد 


پسرشان به پزشکی قانونی مراجعه کردند. 


با دیدن جسد؛ قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد. 


پسر آنها یک دست و پا نداشت...

• → صفحه بعد
• صفحه قبل ←